ഉപ്പുമരുഭൂമിയിൽ ദൈവത്തെ കണ്ട ദിവസം: ലീലാമ്മ തോമസ്, ബോട്സ്വാന
ഇത് ഒരു ചിത്രം അല്ല.
ഇത് ഒരു പരീക്ഷയല്ല.
ഇത്,
ആത്മാവ് തനിക്കുതന്നെ മുന്നിൽ നിൽക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു നിമിഷം ആണ്.
ആഫ്രിക്കയുടെ ഉപ്പുമരുഭൂമിയിൽ
ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ
ഭൂമി
വെളുപ്പല്ലായിരുന്നു.
അത്
നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു ധ്യാനം ആയിരുന്നു.
വെള്ളമില്ല.
നിഴലില്ല.
പക്ഷേ
എന്റെ ഉള്ളിൽ
ഒളിച്ചിരുന്ന ശബ്ദങ്ങളും ഇല്ല.
ഇവിടെ
മരിച്ചവർക്ക് കല്ലറ വേണ്ട.
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്ക്
വഴിയും വേണ്ട.
കാരണം
ഈ ഭൂമിയിൽ
വഴി
കാൽപ്പാടുകളാൽ അല്ല,
ബോധം കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
ഉപ്പ്
എന്റെ ശരീരത്തെ കുത്തിയപ്പോൾ
അത് വേദന ആയില്ല.
അത്
ഞാൻ ആരാണെന്ന്
ഓർമ്മിപ്പിച്ച ഒരു സ്പർശമായിരുന്നു.
കണ്ണിൽ വീണ ഉപ്പ്
കാഴ്ച മങ്ങിയപ്പോൾ
ഞാൻ ആദ്യമായി
കാണാൻ തുടങ്ങി.
അവിടെ
ദൈവത്തെ വിളിച്ചില്ല.
അമ്മയെ വിളിച്ചില്ല.
വാക്കുകൾ
എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നു
വീണു പോയിരുന്നു.
ഒരു സ്ത്രീ
ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ
ലോകം വിധി പറയും.
പക്ഷേ
ആത്മാവ്
വിധി പറയാറില്ല.
അത്
മാത്രം ചോദിക്കും:
“നീ ഇവിടെ
നിന്നു തരണം ചെയ്യുമോ,
അല്ലെങ്കിൽ
നിന്നു മാറുമോ?”
ആഫ്രിക്ക പറഞ്ഞു:
“നീ തകർന്നാൽ
നിന്റെ ശരീരം ഇവിടെ തീരും.
നീ നിലകൊണ്ടാൽ
നിന്റെ ആത്മാവ്
ഇവിടെ തുടങ്ങും.”
ഞാൻ നിലകൊണ്ടു.
കാലുകൾ വിറച്ചപ്പോൾ
മനസ്സ് പ്രാർത്ഥനയായി.
ഭയം വന്നപ്പോൾ
അഹങ്കാരം ഇല്ലാതായി.
അവിടെ
കരച്ചിലില്ല.
ആഗ്രഹമില്ല.
ഓട്ടമില്ല.
അവിടെ
സമ്മതം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഉപ്പിന്റെ നടുവിൽ.
നിശ്ശബ്ദതയുടെ നടുവിൽ.
എല്ലാം വിട്ട്
എല്ലാം ആയ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ നടുവിൽ.
അന്ന്
ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി,
മരുഭൂമി മനുഷ്യനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നത്
വെള്ളം കൊണ്ട് അല്ല.
വിടൽ കൊണ്ടാണ്.
ഇന്ന്
ഈ ചിത്രം കാണുന്നവർ
ഒരു നിൽപ്പ് കാണും.
പക്ഷേ
അന്ന്
ആഫ്രിക്കയിലെ
ഉപ്പുമരുഭൂമിയിൽ
ഞാൻ
ദൈവത്തോട്
വാക്കില്ലാതെ
സംസാരിച്ചു.
