കലം; കവിത
ലീലാമ്മ തോമസ്, ബോട്സ്വാന
ഒരിക്കലും ശബ്ദിക്കാത്തൊരു കലം.
നെടുവീർപ്പിന്റെ ചൂടുപോലും പുറത്തുവിടാത്തത്.
ആവിയെ അടച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട്
മൗനമാണ് ശക്തിയെന്ന്
സ്വയം വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അത് തീയുടെ നെഞ്ചിലിരിക്കുന്നു,
ഓരോ മുറിവും,
ഉത്തരം കിട്ടാതെ കിടക്കുന്ന ഓരോ ചോദ്യവും,
പറയാതെ വിഴുങ്ങിയ ഓരോ വാക്കും
ഉള്ളിലൊതുക്കിക്കൊണ്ട്.
സമ്മർദ്ദത്തിന് ഒരിക്കലും തിടുക്കമില്ല.
ആദ്യമത് അലറുകയുമില്ല.
നിശ്ശബ്ദമായി കാത്തിരിക്കും;
കാണാനാവാത്ത ഭാരം
തുള്ളിത്തുള്ളിയായി
അകത്തേക്ക് നിറച്ചുകൊണ്ട്.
പിന്നീട്,
ഒരു സാധാരണ ദിവസം
വിധിയുടെ ദിനമായി മാറും.
വിള്ളൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായതുകൊണ്ടല്ല
മൗനം അതിരുകടന്ന്
നീണ്ടുപോയതുകൊണ്ടാണ്.
അതുകൊണ്ട്,
വിള്ളലിന് മുമ്പേ സംസാരിക്കൂ.
തകർച്ചയ്ക്ക് മുമ്പേ കരയൂ.
കയ്പ്പ് നിന്റെ ഭാഷയായി മാറും മുമ്പേ
ക്ഷമയുടെ ഭാഷ അഭ്യസിക്കൂ.
സൗമ്യതയിൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന സത്യം
ദൗർബല്യമല്ല;
അത് കലത്തിന്റെ മൂടി
മെല്ലെ ഉയർത്തുന്നതുപോലെയാണ്—
അടഞ്ഞുകിടന്ന സമാധാനത്തെ
ആവിയോടൊപ്പം
ആകാശത്തിലേക്ക് സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നത്.
ഹൃദയങ്ങളും കലങ്ങളെപ്പോലെയാണ്.
അവയെ സൃഷ്ടിച്ചത്
അവസാനമില്ലാത്ത സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ
തടവറകളാകാനല്ല.
ഏറ്റവും ശക്തനായ ആത്മാവ്
തീയുടെ ചൂടറിയാത്തവനല്ല;
എപ്പോൾ
മൂടി മെല്ലെ ഉയർത്തി,
അകത്തടഞ്ഞ ആവിയെ
ആകാശത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക് വിടണമെന്ന്
അറിയുന്നവനാണ്.
