വെട്ടിക്കോട്ടും ആഫ്രിക്കയും തമ്മിൽ ഒരു വൈദ്യസന്ധി :  ലീലാമ്മ തോമസ്, ബോട്സ്വാന

ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ കായംകുളം..പുനലൂർ പാതയിൽ, കറ്റാനത്തിനടുത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ആദിമൂലം വെട്ടിക്കോട്ട് നാഗരാജ ക്ഷേത്രത്തോട് ചേർന്നുള്ള സ്ഥലത്താണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്.

 കേരളത്തിലെ പ്രാചീന നാഗാരാധനാ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഈ ക്ഷേത്രം പ്രകൃതിയും വിശ്വാസവും ഇഴചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു പുണ്യഭൂമിയാണ്.

നാഗരാജാവായ അനന്തൻ (ആദിശേഷൻ) ആണ് മുഖ്യപ്രതിഷ്ഠ. അനന്തന്റെ മേൽ ആദിനാരായണനായ മഹാവിഷ്ണു ശയിക്കുന്നുവെന്നാണ് വിശ്വാസം. ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നീ ത്രിമൂർത്തികളുടെ ചൈതന്യങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്ന സങ്കൽപ്പത്തിലാണ് ഇവിടുത്തെ നാഗരാജപ്രതിഷ്ഠയെ ഭക്തർ കാണുന്നത്. അഷ്ടനാഗപ്രതിഷ്ഠകളും, നിലവറയും തേവാരപ്പുരയും, വിശാലമായ സർപ്പക്കാവും ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സവിശേഷതകളാണ്. ആറേക്കറോളം വിസ്തൃതിയുള്ള ഈ പച്ചപ്പാർന്ന കാവിൽ പാമ്പുകൾക്കൊപ്പം നിരവധി പക്ഷികളും സ്വൈര്യമായി വസിക്കുന്നു. കന്നിമാസത്തിലെ വെട്ടിക്കോട് ആയില്യം ആയിരക്കണക്കിന് ഭക്തരെ ആകർഷിക്കുന്ന പ്രസിദ്ധമായ ഉത്സവമാണ്.

ഈ വിശ്വാസഭൂമിയിലാണ് എന്റെ ബാല്യം വളർന്നത്.

ജീവിതം എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠങ്ങളിലൊന്ന് ഇതാണ്—ലോകം എത്ര വിശാലമായാലും മനുഷ്യന്റെ പ്രത്യാശയ്ക്ക് ഒരേ ഭാഷയാണ്.

വെട്ടിക്കോട്ടിൽ നിന്ന് ആഫ്രിക്കയുടെ വിശാലമായ സവന്നകളിലേക്ക് ജീവിതം എന്നെ കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകളുടെ അകലം മറികടന്ന് ഒരു അത്ഭുതകരമായ സാമ്യം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അത് ചികിത്സയുടെ സാമ്യം മാത്രമല്ല; പ്രകൃതിയിൽ ആശ്രയം തേടുന്ന മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളുടെ സാമ്യവുമായിരുന്നു.

എന്റെ ബാല്യകാല ഓർമ്മകളിൽ ഇന്നും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ് ശങ്കരിയുടെ അമ്മായിയപ്പൻ. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും ആദരവോടെ വിളിച്ചിരുന്ന നാട്ടുവൈദ്യൻ. പൊട്ടിയ അസ്ഥികൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കാനും വലിയ മുറിവുകൾ ഭേദമാക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് അസാധാരണമായ കഴിവുണ്ടെന്നായിരുന്നു ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം. നൂറ്റിരണ്ടു വയസ്സ് വരെ ജീവിച്ച അദ്ദേഹം ജീവിതത്തിൽ ഒരു പനി പോലും വന്നിട്ടില്ലെന്ന കഥയും ഗ്രാമത്തിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്നു. യാഥാർഥ്യം എന്തായിരുന്നാലും അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം അളവറ്റതായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ശിവരാമന്റെ കാലിൽ വാഹനമിടിച്ചു. ആശുപത്രിയിൽ ആഴ്ചകളോളം ചികിത്സിച്ചിട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ച പുരോഗതി ഉണ്ടായില്ല. ഒടുവിൽ കുടുംബം നാട്ടുവൈദ്യനെ സമീപിച്ചു.

ഔഷധസസ്യങ്ങൾ ചേർത്ത് തയ്യാറാക്കിയ എണ്ണയും അന്നത്തെ നാട്ടുചികിത്സാരീതികളിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ചില പ്രകൃതിദത്ത മാർഗങ്ങളും അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചു. അന്നത്തെ ഗ്രാമജീവിതത്തിൽ അപൂർവമല്ലായിരുന്ന ആ ചികിത്സയ്ക്കുശേഷം ശിവരാമന് വീണ്ടും നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്നാണ് ഇന്നും നാട്ടുകാർ പറയുന്നത്.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, അതേ ഓർമ്മ ആഫ്രിക്കയിലെ ഒരു വനാന്തരത്തിൽ വീണ്ടും എന്നെ തേടിയെത്തി.

ബോട്സ്വാനയിലെ കോറോ റിവർ ക്യാമ്പിന് സമീപം ഒരു സ്ത്രീ മുതലയുടെ ആക്രമണത്തിൽ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു. ആശുപത്രികൾ വളരെ അകലെയായിരുന്ന ആ പ്രദേശത്ത് അവളെ ഒരു പ്രാദേശിക ആദിവാസി വൈദ്യന്റെ അടുത്തേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്. അവിടെയും ഞാൻ കണ്ടത് ഔഷധസസ്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച ചികിത്സയും തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന പ്രാദേശിക അറിവുമായിരുന്നു. ചില ചികിത്സാരീതികളിൽ ശരീരദ്രവങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന പതിവുകളും അവിടുത്തുകാർ വിശദീകരിച്ചു. പിന്നീട് ആ സ്ത്രീ സുഖം പ്രാപിച്ചുവെന്ന വിശ്വാസകഥയും ഞാൻ കേട്ടു.

ആ നിമിഷം എന്റെ മനസ്സ് നേരെ വെട്ടിക്കോട്ടിലേക്ക് പറന്നു.

ആഫ്രിക്കയിലെ ആ വനാന്തരവും എന്റെ നാട്ടിലെ ചെറിയ ഗ്രാമവും ഒരിക്കലും പരസ്പരം കണ്ടിട്ടില്ല. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ വേദനയും അതിനെ ശമിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമവും രണ്ടിടത്തും ഒരേപോലെയാണെന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ചു.

യാത്രകളിൽ മറ്റൊരു കൗതുകവും ഞാൻ കണ്ടു. ചില ആഫ്രിക്കൻ സമൂഹങ്ങളിൽ സ്വന്തം മൂത്രം ആരോഗ്യപരിപാലനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ആചാരങ്ങൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലെയും ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെയും ചില പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും സമാനമായ പരാമർശങ്ങൾ കാണാം. എന്നാൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള ചികിത്സാരീതികളുടെ ഫലപ്രാപ്തിയെക്കുറിച്ച് ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൽ വ്യക്തമായ ശാസ്ത്രീയ സമവായമില്ല. അതുകൊണ്ട് ഗുരുതരമായ രോഗങ്ങൾക്കും പരിക്കുകൾക്കും തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വൈദ്യചികിത്സയാണ് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ മാർഗം.

ഈ അനുഭവങ്ങളെല്ലാം ഒടുവിൽ എന്നെ ഒരു വലിയ സത്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.

ശാസ്ത്രം മനുഷ്യന് കൃത്യത നൽകി; പാരമ്പര്യം മനുഷ്യന് പ്രത്യാശ നൽകി. രണ്ടും പരസ്പരം കേൾക്കാനും പഠിക്കാനും തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് അറിവ് കൂടുതൽ സമ്പന്നമാകുന്നത്.

വെട്ടിക്കോട്ടിലെ ചുവന്ന മണ്ണിലും ആഫ്രിക്കയുടെ പൊൻനിറമുള്ള സവന്നയിലും ഞാൻ കണ്ടത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ചികിത്സാരീതികളല്ല; മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ രണ്ട് മുഖങ്ങളായിരുന്നു.

ലോകം എത്ര വിശാലമായാലും മനുഷ്യന്റെ അനുഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഒരേ വേരിൽ നിന്നാണ് മുളയ്ക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്,

വെട്ടിക്കോട്ടിനും ആഫ്രിക്കയ്ക്കുമിടയിൽ ഒരു കടലുണ്ടാകാം,പക്ഷേ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു വൈദ്യസന്ധി എന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

ലീലാമ്മതോമസ്, ബോട്സ്വാന