കപടത: കവിത
ലീലാമ്മതോമസ്, ബോട്സ്വാന
ഐക്യവും സമത്വവും കുറിച്ച്
വലിയ വാക്കുകൾ പറയുന്ന ലോകമുണ്ട്.
എന്നാൽ ആ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ
ചിലരുടെ കൈയിൽ മാത്രമാണ്
അവസാന തീരുമാനങ്ങളുടെ താക്കോൽ.
ഒരു സമ്പന്ന കുട്ടി പറഞ്ഞു:
“നമുക്ക് സൗഹൃദമാകാം.”
ഒരു ദരിദ്ര കുട്ടി അതിൽ സന്തോഷിച്ചു.
അവർ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നപ്പോൾ
അതിനെ എല്ലാവരും സമത്വം എന്നു വിളിച്ചു.
അവർ ഭക്ഷണം പങ്കിട്ടു,
ചിരിയും പങ്കിട്ടു.
എന്നാൽ ഭാരങ്ങൾ പങ്കിട്ടോ?
അല്ല.
ഒരാൾ കൊടുക്കുന്നവനായി,
മറ്റാൾ സ്വീകരിക്കുന്നവനായി.
ഒരാൾ നിയമം പറഞ്ഞു,
മറ്റാൾ അതിൽ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചു.
ഒരു മേശ പണിതു,
അത് സമാധാനം എന്ന് വിളിച്ചു.
കസേരകൾ നൽകി,
എന്നാൽ ഒരേ ശബ്ദം അനുവദിച്ചില്ല.
സംഘർഷം വന്നപ്പോൾ
സംവാദം തുടങ്ങി.
പക്ഷേ അത്
ശക്തന്റെ സൗകര്യം കുലുങ്ങുന്ന വരെ മാത്രം.
പിന്നെ വന്നു മൗനം.
അതിനെ “നയതന്ത്രം” എന്നു വിളിച്ചു.
വൈകിപ്പിക്കൽ
“പ്രക്രിയ” ആയി മാറി.
ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുക
ഔദ്യോഗിക തീരുമാനമായി.
ദരിദ്ര കുട്ടി കാത്തുനിന്നു.
മിനുക്കിയ വാക്കുകൾ കേട്ട്.
പക്ഷേ പുറത്തുള്ള ലോകം
അതേപടി തുടരുന്നത് കണ്ടു.
അവൾ മനസ്സിലാക്കി:
അധികാരം എപ്പോഴും
ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ അത് പുഞ്ചിരിക്കും.
ചിലപ്പോൾ കൈകുലുക്കും
പിടി കൂടുതൽ കട്ടിയാകുമ്പോൾ.
സമാധാനം എന്നു പറയുമ്പോഴും
അസമത്വം വളർത്താം.
സൗഹൃദം എന്നു പറയുമ്പോഴും
നീതി പിന്നിലാക്കാം.
എന്നിട്ടും ലോകം പറഞ്ഞു:
“ഇത് മനോഹരമായ ബന്ധമാണ്.”
നീതിയുടെ തൂക്കം
ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും.
കാരണം
സമത്വം പറയാൻ എളുപ്പമാണ്,
ശക്തിയുള്ളവർക്ക്
ഒരിക്കലും ഉത്തരവാദിത്തമാകേണ്ടിവരാത്തപ്പോൾ.
അധികാരം കാക്കുമ്പോൾ
അതിനെ സമത്വമെന്ന് വിളിക്കരുത്.
കരുണ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ
അതിനെ നീതിയെന്നും പറയരുത്.
ഒരു ശബ്ദം
അനേകരേക്കാൾ ശക്തമായിടത്ത്
സൗഹൃദം ഉണ്ടാകില്ല.
നീതിക്ക് അനുമതി വേണമെങ്കിൽ
അവിടെ സമാധാനവും ഉണ്ടാകില്ല.
