കളകളുടെ ഗാനം: കവിത, പിന്റോ കണ്ണംപള്ളി
നിന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു—
അവയിൽ ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു;
പക്ഷേ അന്വേഷണത്തിന്റെ വെളിച്ചമില്ലായിരുന്നു.
അവയിൽ വിമർശനമുണ്ടായിരുന്നു;
പക്ഷേ വിവേകത്തിന്റെ കരുതലില്ലായിരുന്നു.
അവയിൽ ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു;
പക്ഷേ സത്യത്തിന്റെ സംഗീതമില്ലായിരുന്നു.
നിന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ വായിച്ചു,
ഒരു പഴയ കഥയുടെ പ്രതിധ്വനിയെന്നു കരുതി;
പക്ഷേ അപ്പോൾ ഓർമ്മയായി—
ഈ ലോകത്ത് ഒരു കഥയും
മറ്റൊന്നിന്റെ നിഴൽ മാത്രമല്ല.
ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ
ചരിത്രം നമ്മോടൊപ്പം നടക്കുന്നു;
അതിലെ ആശയങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും
പല രൂപങ്ങളിൽ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.
ഒരു നദി സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ,
അനുഭവങ്ങൾ സാഹിത്യത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു;
പക്ഷേ ഓരോ നദിക്കും
സ്വന്തം വഴിയും സ്വരവും ഉണ്ട്.
സഹോദരാ,
സാമ്യം കാണുന്നത് എളുപ്പമാണ്;
എന്നാൽ ഓരോ സൃഷ്ടിയുടെയും ഉള്ളിൽ
ഒരു വ്യത്യസ്ത ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉണ്ട്.
ഒരേ ആകാശം നോക്കിയാലും
രണ്ടു കവികൾ ഒരേ കവിത എഴുതില്ല;
ഒരേ മഴ നനഞ്ഞാലും
രണ്ടു മനസ്സുകൾ ഒരേ വികാരം പകരില്ല.
കാരണം—
സന്ദർഭം വ്യത്യസ്തമാണ്,
സാഹചര്യം വ്യത്യസ്തമാണ്,
ചിന്തയുടെ യാത്ര വ്യത്യസ്തമാണ്;
അതുകൊണ്ട് ഓരോ എഴുത്തും
സ്വന്തം അടയാളം വഹിക്കുന്നു.
സഹോദരാ,
നദികൾ സമുദ്രത്തെ തേടുന്നതുപോലെ
മനുഷ്യവാക്കുകളും
നന്മയുടെ തീരത്തെ തേടണം.
മുറിവിൽ ഉപ്പ് പുരട്ടുക
ഏതു കൈയ്ക്കും കഴിയും;
മുറിവുണക്കാൻ
ഔഷധമാകുക മാത്രമാണ് ദുഷ്കരം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ
കാലം വൈദ്യന്മാരെ ഓർക്കുന്നു;
വേദന കൂട്ടിയവരെ അല്ല.
ഒരു ദീപം തെളിയിക്കാൻ
ഒരു തീപ്പൊരി മതി;
ഒരു ഗ്രാമം കത്തിക്കാൻ
അതേ തീപ്പൊരി മതിയാകും.
അഗ്നിയുടെ കുറ്റമല്ല അത്—
അതിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന
മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവമാണ്.
അങ്ങനെ തന്നെയാണ് വാക്കുകളും.
വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
മനുഷ്യരെ ഉയർത്താം;
വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
മനുഷ്യരെ തകർക്കാം.
പക്ഷേ തകർക്കൽ സൃഷ്ടിയല്ല.
ഒരു ശില്പി
ശിലയെ മുറിക്കുമ്പോൾ
അതിനുള്ളിലെ ദേവതയെ ഉണർത്താനാണ്;
വെറും തകർക്കാനല്ല.
അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ വിമർശനവും—
അത് തിരുത്തട്ടെ,
തകർക്കാതിരിക്കട്ടെ.
സാഹിത്യം മോഷ്ടിച്ചെടുത്ത നിഴലല്ല,
മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളുടെ തുടർച്ചയാണ്;
മുൻകാലങ്ങളുടെ വെളിച്ചം ഉൾക്കൊണ്ടിട്ടും
ഓരോ സൃഷ്ടിയും പുതിയൊരു ദീപം തെളിയിക്കുന്നു.
വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
പുതിയ ലോകങ്ങൾ തുറക്കാം;
അതേ വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
സമൂഹത്തിന് വഴികാട്ടാനും കഴിയും.
ഒരു കവിത,
ഒരു കഥ,
ഒരു ലേഖനം—
അവയിൽ ഓരോന്നിനും
പറയാനുള്ള ഒരു സന്ദേശമുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട്—
സൃഷ്ടികളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ്
അവയുടെ ആത്മാവിനെ കേൾക്കൂ;
സാമ്യങ്ങളുടെ പുറംതോട് മാത്രം നോക്കാതെ
അവയുടെ പ്രത്യേകത തിരിച്ചറിയൂ.
കാരണം—
കല വളരുന്നത്
അനുകരണത്തിന്റെ ആരോപണങ്ങളിൽ അല്ല,
പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്ന
മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളുടെ യാത്രയിലാണ്.
വാക്കുകൾ പകർപ്പുകളല്ല;
അവ അനുഭവങ്ങളുടെ പുതുജന്മങ്ങളാണ്.
ഓരോ സൃഷ്ടിക്കും സ്വന്തം സ്പർശമുണ്ട്,
സ്വന്തം പ്രകാശവുമുണ്ട്.
നമ്മൾ പോകുമ്പോൾ
നമ്മുടെ പേരുകൾ മാത്രം അല്ല,
നമ്മൾ പങ്കുവെച്ച ചിന്തകളും
സമൂഹത്തിന് നൽകിയ സന്ദേശങ്ങളും
നമ്മെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം പറയുക.
അവസാനം,
കാലത്തിന്റെ മഹാന്യായാധിപൻ
ഒരു ചോദ്യം മാത്രമേ ചോദിക്കൂ—
“നീ എത്ര പേരെ തോൽപ്പിച്ചു?” എന്നല്ല,
“നീ എത്ര പേരെ മനുഷ്യരാക്കി?” എന്നായിരിക്കും.
അതിനുള്ള ഉത്തരമാകട്ടെ
നിന്റെ വാക്കുകളും,
നിന്റെ ജീവിതവും.
— പിന്റോ കണ്ണംപള്ളി
ഇതിവൃത്തം: വിഷവിത്തുകൾ’ എന്ന കവിതയ്ക്കെതിരേ ഉയർന്ന അഭിപ്രായപ്രതികരണത്തെ ആസ്പദമാക്കി, വിമർശനത്തിന്റെയും വാക്കുകളുടെയും ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു ദാർശനിക കാവ്യസംവാദമാണ് ‘കളകളുടെ ഗാനം’.
ഓൺലൈൻ മാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച എന്റെ “വിഷവിത്തുകൾ” എന്ന കവിതയ്ക്ക് ശ്രീ. ജയൻ വർഗീസ് രേഖപ്പെടുത്തിയ അഭിപ്രായക്കുറിപ്പിനുള്ള കാവ്യാത്മകമായ മറുപടിയായാണ് “കളകളുടെ ഗാനം” രചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
ഒരു കവിതയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി രൂപംകൊണ്ട ആശയവ്യത്യാസങ്ങളും പ്രതികരണങ്ങളും മനുഷ്യസമൂഹത്തിൽ വാക്കുകളുടെ സ്ഥാനത്തെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ചിന്തകൾക്ക് വഴിവെച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ കവിത ജന്മമെടുത്തത്.
വിമർശനത്തിന്റെയും അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും മൂല്യം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, അവ വിവേകത്തിന്റെയും മാനവികതയുടെയും പ്രകാശത്തിൽ നയിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയാണ് ഈ കവിതയുടെ പ്രമേയം. സമൂഹത്തിൽ വിദ്വേഷവും വിഭജനവും വിതയ്ക്കുന്ന വാക്കുകളും, മനുഷ്യരെ ചേർത്തുനിർത്തുകയും ഉണർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന വാക്കുകളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം ദാർശനികവും കാവ്യാത്മകവുമായി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് കവി.
കളയും വിളവും, വിഷവും ഔഷധവും, ഇരുളും വെളിച്ചവും എന്നീ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ, മനുഷ്യവാക്കുകളുടെ സൃഷ്ടിപരവും നശീകരണപരവുമായ ശക്തികളെ ഈ കവിത പരിശോധിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകൾ തേടിനടക്കുന്നതിനുപകരം സ്വയംപരിശോധനയിലേക്കും, നിഷേധാത്മകതയ്ക്കുപകരം സൃഷ്ടാത്മകമായ സംവാദങ്ങളിലേക്കും മനുഷ്യനെ ക്ഷണിക്കുന്ന ഒരു സാഹിത്യപ്രതികരണമാണ് ഈ കാവ്യം.
അങ്ങനെ, “കളകളുടെ ഗാനം” ഒരു വ്യക്തിക്കുള്ള മറുപടി മാത്രമല്ല; സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളുടെയും പൊതുസംവാദങ്ങളുടെയും കാലഘട്ടത്തിൽ വാക്കുകളുടെ ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കാവ്യചിന്ത കൂടിയാണ്.
