ഒരു കുടുംബത്തെ തകർത്ത ആഡംബരത്തിന്റെ കഥ

സാമുവേൽ , ടീനെക്ക് , ന്യൂ ജേഴ്‌സി 

കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു “കേസ്” എന്റെ മുന്നിലെത്തി.

സ്വത്ത് തർക്കമില്ല.
ക്രിമിനൽ കേസ് ഇല്ല.
വിവാഹമോചന പ്രശ്നമില്ല.
കോടതിവഴക്കുകളൊന്നുമില്ല.

എന്നാൽ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു.

വയോധികനായ അച്ഛൻ വീട്ടിലെ എല്ലാവരോടും കോപത്തോടെ പെരുമാറി.
അമ്മ വിഷാദത്തിലായിരുന്നു. മാനസികമായി തകർന്ന അവസ്ഥ. ക്രമേണ മറവിരോഗത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളും പ്രകടമായി തുടങ്ങി.
മകനും മരുമകളും പൂർണ്ണമായും മാനസികമായി ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.

അവർ എന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് ചോദിച്ച ഒരു ചോദ്യം ഇന്നും ഓർമ്മയിലുണ്ട്:

“ഞങ്ങൾ മാതാപിതാക്കൾക്ക് എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും നൽകി. പക്ഷേ ആഡംബരം വീട്ടിൽ വന്നതോടെ സമാധാനം ഇല്ലാതായി. എന്താണ് തെറ്റ് സംഭവിച്ചത്?”

ഞാൻ അവരോട് മുഴുവൻ കഥ പറയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

വർഷങ്ങളോളം മകനും ഭാര്യയും മുംബൈയിലെ മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനികളിൽ ജോലി ചെയ്തവരായിരുന്നു.
മീറ്റിംഗുകളും ഡെഡ്‌ലൈനുകളും നിറഞ്ഞ തിരക്കേറിയ ജീവിതം.

പാചകം, വൃത്തിയാക്കൽ, വസ്ത്രം അലക്കൽ, സാധനങ്ങൾ വാങ്ങൽ—എല്ലാം മറ്റുള്ളവരെ ഏൽപ്പിച്ച ജീവിതരീതി.

പിന്നീട് അവർ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി സ്വന്തം ബിസിനസ് ആരംഭിക്കുകയും, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം താമസിക്കുകയും ചെയ്തു.

അവിടെ അവർ കണ്ടത് അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

ആ വയോധിക ദമ്പതികളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ ചെറിയ വീട്ടുപണികളോടൊപ്പമായിരുന്നു.

രാവിലെ അച്ഛൻ അമ്മയ്ക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കും.
പത്രം വായിച്ച ശേഷം ഒരു തുണിസഞ്ചിയുമായി മാർക്കറ്റിലേക്ക് പോകും.
പച്ചക്കറികളുടെ വില ചോദിക്കും.
ഏതാണ് നല്ലത് എന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്തു വാങ്ങും.

അമ്മ ഭക്ഷണത്തിന്റെ പദ്ധതി തയ്യാറാക്കും.
മസാലകൾ പരിശോധിക്കും.
അടുക്കളയിൽ സമയം ചെലവഴിക്കും.
വസ്ത്രങ്ങൾ മടക്കും.
നാളെയുടെ കാര്യങ്ങൾ ഭർത്താവിനൊപ്പം ചർച്ച ചെയ്യും.

മക്കൾക്ക് അത് പ്രായമായവരുടെ “അനാവശ്യ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ” പോലെ തോന്നി.

സ്നേഹത്തോടെയും കടപ്പാടോടെയും അവർ തീരുമാനിച്ചു:

“ഇനി ഇവർക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകരുത്.”

അങ്ങനെ വീടിന്റെ മുഴുവൻ രീതിയും മാറി.

ഫുൾടൈം പാചകക്കാരിയെ നിയമിച്ചു.
സാധനങ്ങൾ ഓൺലൈനായി എത്തിത്തുടങ്ങി.
അമ്മയ്ക്ക് ഒരു സ്ഥിരം പരിചാരികയെ വെച്ചു.
മാതാപിതാക്കൾക്കായി പ്രത്യേക കാർ ഒരുക്കി.

പരിചാരിക വെള്ളം കൊടുക്കും.
ചായ കൊണ്ടുവരും.
തലയിൽ എണ്ണ പുരട്ടും.
കാലുകൾ മസാജ് ചെയ്യും.
നടത്തത്തിനു കൊണ്ടുപോകും.

മക്കൾക്ക് തോന്നിയത്:

“ഇപ്പോഴാണ് മാതാപിതാക്കൾ യഥാർത്ഥ സൗകര്യജീവിതം അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്.”

പക്ഷേ കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എല്ലാം തകർന്നു.

അമ്മ പതിയെ ഒന്നും ചെയ്യാതെയായി.
അടുക്കളയിൽ പോകുന്നത് നിർത്തി.
ശരീരചലനം കുറഞ്ഞു.
ദിവസം മുഴുവൻ കിടക്കാൻ തുടങ്ങി.
എല്ലാ കാര്യത്തിനും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിച്ചു.

തുടർന്ന് വിഷാദം.
പിന്നീട് മറവിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ.

അച്ഛന്റെയും സ്വഭാവം മാറി.

ഡെലിവറി ബോയ്മാരോട് വഴക്കിടും.
ജോലിക്കാരെ അധിക്ഷേപിക്കും.
കോപത്തോടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി മണിക്കൂറുകൾ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ അലഞ്ഞു നടക്കും.

ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം വിഷമയമായി.

അവസാനം മകനും മരുമകളും എന്നോട് ചോദിച്ചു:

“ഞങ്ങൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും നീക്കി. പിന്നെ ജീവിതം എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ മോശമായി?”

ആ ചോദ്യം എന്നെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു.

പിന്നീട് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം മനസ്സിലായി.

പ്രശ്നം ജോലിയല്ലായിരുന്നു.

പ്രശ്നം ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

അടുക്കള വെറും അടുക്കളയല്ലായിരുന്നു.
അത് അവരുടെ കൂട്ടായ്മയായിരുന്നു.

മാർക്കറ്റ് വെറും ഷോപ്പിംഗ് അല്ലായിരുന്നു.
അത് അവരുടെ പ്രസക്തിയായിരുന്നു.

മല്ലിയിലയെയും മുളകിനെയും കുറിച്ചുള്ള ചെറിയ തർക്കങ്ങൾ പോലും വഴക്കല്ലായിരുന്നു.
അത് അവരുടെ ആശയവിനിമയമായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ സമൂഹം വാർദ്ധക്യത്തെ പലപ്പോഴും തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കുന്നു.

പ്രായമായവർക്ക് സൗകര്യങ്ങൾ മാത്രം മതി എന്നാണ് നാം കരുതുന്നത്.

പക്ഷേ മനുഷ്യൻ സൗകര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിക്കുന്നില്ല.

മനസ്സിന് ഒരു ലക്ഷ്യം വേണം.
ശരീരത്തിന് ചലനം വേണം.
ഹൃദയത്തിന് “ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഉപകാരപ്പെടുന്ന ഒരാളാണ്” എന്ന തോന്നൽ വേണം.

അതിനാൽ ഞാൻ അവരോട് ഒരു വ്യത്യസ്തമായ നിർദേശം നൽകി.

ക്രൂരതയല്ല.
അവഗണനയല്ല.

പക്ഷേ അമിതമായ ആശ്രിതത്വം കുറയ്ക്കുക.

ചില ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ വീണ്ടും മാതാപിതാക്കൾക്ക് നൽകുക.

മകൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു:

“അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന കറിയുടെ രുചി മറ്റാർക്കും ഇല്ല.”

മരുമകൾ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു:

“അച്ഛൻ വാങ്ങുന്ന പച്ചക്കറികൾക്കാണ് കൂടുതൽ രുചി.”

പതിയെ പഴയ ജീവിതതാളം തിരികെ വന്നു.

അമ്മ വീണ്ടും അടുക്കളയിൽ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അച്ഛൻ വീണ്ടും മാർക്കറ്റിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി.
വീണ്ടും ചർച്ചകൾ തുടങ്ങി.
നാളെയുടെ പദ്ധതികൾ വന്നു.
ചെറിയ വഴക്കുകളും തിരികെ വന്നു.

പക്ഷേ അതിനൊപ്പം സന്തോഷവും തിരികെ വന്നു.

ആ കുടുംബം എന്നെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ സത്യം പഠിപ്പിച്ചു:

ആഡംബരം ജീവിതത്തെ സൗകര്യപ്രദമാക്കാം.
പക്ഷേ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം നൽകുന്നത് ഉത്തരവാദിത്വവും പ്രസക്തിയുമാണ്.

ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും ചെറിയ ദൈനംദിന ബുദ്ധിമുട്ടുകളാണ് മനുഷ്യനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്നത്.

കാരണം ഓരോ മനുഷ്യനും രാവിലെയുണരുമ്പോൾ ഒരു തോന്നൽ വേണം:

*“ഇന്നും ആർ ക്കെങ്കിലും എന്നെ ആവശ്യമുണ്ട്.”*

ആ തോന്നലാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതം.