മരച്ചുവട്ടിലെ ഭാഷാപാഠം; ലീലാമ്മ തോമസ് ബോട്സ്വാന
എനിക്കു വലിയ ടീവിയില്ല,
വലിയൊരു ലൈബ്രറിയുണ്ട്.
പുസ്തകങ്ങൾ തീർന്നിടത്ത്
ഞാൻ മനുഷ്യരെ വായിക്കും.
മനുഷ്യർ മിണ്ടാതാകുന്നിടത്ത്
മരങ്ങളെ വായിക്കും.
ഇവിടെ,
ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ
കറുത്ത പലകയിൽ
ഞാൻ കുറിച്ചുവെച്ചത്
മൂന്ന് വാക്കുകൾ മാത്രം,
വെള്ളം..മെത്സി
വീട്...എൻറ്റ്ലോ
കുടുംബം..ലെലാപ.
പക്ഷേ,
അവൾ പഠിച്ചത്
മൂന്ന് വാക്കുകളല്ല.
ഒരു ഭാഷ
മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ
വാതിൽ തുറക്കാനുള്ള താക്കോലാണെന്ന്
അവൾ പഠിച്ചു.
എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന
ആഫ്രിക്കൻ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ
ഒരു പാഠപുസ്തകത്തിലും ഇല്ലാത്ത
ഒരു വലിയ ലോകമുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ പലകയിൽ
വാക്കുകൾ എഴുതുമ്പോൾ
അവൾ എന്റെ മുഖം വായിച്ചു.
അവളുടെ മുടിയിലെ
ഓരോ ചുവന്ന ചരടിലും
ഒരു കഥയുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ കഴുത്തിലെ മുത്തുകളിൽ
ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മ.
അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി,
ടെലിവിഷൻ
ലോകത്തെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരും,
പുസ്തകം
നമ്മളെ ലോകത്തിനുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.
മാധ്യമങ്ങൾ
വാർത്തയെ വലുതാക്കുമ്പോൾ,
പുസ്തകം
സത്യത്തെ ആഴത്തിലാക്കും.
തെരുവിൽ കിടക്കുന്ന
ഒരു തുണ്ടുകടലാസ് പോലും
ഞാൻ വെറുതെ വിട്ടുകളയാറില്ല.
അതിൽ ആരുടെയോ
ചിന്ത കിടക്കുന്നുണ്ടാകും.
ലൈബ്രറിയില്ലാത്ത ഗ്രാമത്തിൽ
എനിക്ക് ഓരോ മരവും
ഒരു പുസ്തകശാലയാണ്.
കാറ്റ് തിരിക്കുന്ന
ഓരോ ഇലയും
ഒരു പുതിയ പേജ്.
ഇന്ന് ഞാൻ
ഈ മരച്ചുവട്ടിൽ
ഒരു ഭാഷ പഠിപ്പിക്കുകയല്ല,
രണ്ട് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ
ഒരു പാലം പണിയുകയാണ്.
കാരണം
ഭാഷകൾ മനുഷ്യരെ
ഭിന്നിപ്പിക്കാനുള്ള മതിലുകളല്ല,
ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്
കടന്നുചെല്ലാനുള്ള വഴികളാണ്.
വായന എന്നെ
വാർത്ത അറിയിച്ചില്ല,
ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
